Ik presenteer mezelf als ware het een signatuurgerecht van een chef uit een restaurant met twee Michelinsterren. De creatie is belangrijk, maar de ware energie zit in het continu willen perfectioneren van dit gerecht tot het stabiel is en omgeven is van geheimzinnigheid. De ingrediënten zijn bekend, maar het namaken nagenoeg onmogelijk.
Mijn energie en aanwezigheid worden licht aangebraad. Om het mals te houden dienen ze gearroseerd te worden met het vocht wat daar uit voortkomt. Dit wordt in dezelfde pan bereid als waar mijn vrolijkheid in is gefruit en daar wordt langzaam wat loyaliteit en warmte aan toegevoegd. Ondertussen wordt mijn gevoel voor humor dungesneden gegrild. De fond van het karkas van energie en aanwezigheid wordt aangelengd met empathie en vervolgens gereduceerd tot er een mooie saus ontstaat. Dit alles wordt geserveerd op een bedje van lethargie met een vinaigrette van depressie die zo subtiel is dat het de andere grondstoffen completeert zonder de overhand te nemen en het hele gerecht een wrange nasmaak krijgt.
Inmiddels slaag ik er niet meer in de stabiliteit van het gerecht te bewaken. De vinaigrette voert de boventoon en de gefruite humor is verworden tot cynisme.
Mijn therapeut vertelde mij dat cynisme de hoogste vorm is van het uiten van verdriet. Het monster wat depressie is overweldigend. Ik heb me dik twintig jaar staande gehouden, ondanks een aanranding en twee verkrachtingen en daar bovenop een gewelddadige relatie. Met de trauma’s leer ik leven, ik leer ze te accepteren als een deel van mij. Dat monster is de echte vijand. Ik kruis de degens bijgestaan door therapie en medicatie. Ik wil volwassen worden.
Tag: Volwassen worden
Koken met een gek
Tags: Depressie, Familie, Heden, Trauma, Verleden, Volwassen worden
Talking isn’t necessarily communicating
Vanavond heb ik geborreld met vriendin R. Borrelen, bijkletsen, contact hebben, praten is momenteel veel ingewikkelder dan een jaar geleden.
Ik heb dik twintig jaar hard gewerkt om iedereen om mij heen het idee te geven dat ik heel erg open en expressief ben. Twintig jaar heb ik gestoken in mensen doen geloven dat ik heel erg mezelf ben. Iemand die weet wat ze wil, maar vooral iemand die weet wie ze is. Dat was de enige manier om mezelf staande te houden. Een vleesgeworden gyroscoop. Een gyroscoop is een tol. Eenmaal in beweging blijft het draaien. Met genoeg snelheid kan een gyroscoop zich verzetten tegen de stand van de draaias. Zo heb ik jaren geleefd. Ik draaide zo hard dat ik ongevoelig leek te zijn geworden voor de waarheid. Een web van leugens gaf me vleugels en die vleugels stonden me zo goed dat ik ze langzaam ben gaan geloven. Ik wilde ze geloven. Beter, ik moest ze geloven. Pseudologica phantastica full speed ahead. Het was de enige manier om te overleven. Mijn leven overleven.
De tol is gestopt te draaien. Ik wist al heel erg lang dat dat zou gebeuren, maar ik wilde er niet aan. En toen raakte ik alles kwijt. Alles, waaronder mijn zorgvuldig opgebouwde imago. Het is net zo ontnuchterend als een te klein truitje passen in een pashok met tl-licht. Het is lelijk. En iedereen kan nu zien hoe lelijk het is. Hoe lelijk ik ben. Hoe zwak ik ben. Iedereen weet het. Iedereen weet dat ik een wandelende open wond ben. Inmiddels is mijn omgeving op de hoogte. Ik word niet beoordeeld, niet veroordeeld. Er wordt maar één ding van mij verwacht en dat is dat ik eerlijk ben. Er wordt gevraagd hoe het met me gaat, waar ik aan denk. Er wordt gepeuterd in de diepste krochten van mijn brein. Dit maakt dat elk gesprek voelt als een marathon met een rugzak van dertig kilo. Koetjes en kalfjes lijken niet meer te bestaan. Wat verlang ik naar koetjes en kalfjes. Naar het aanhoren van andermans problemen.
Mijn aloude strategie van ‘talking equals communicating’ werkt niet meer. Er wordt meer van mij verwacht. Ik moet eerlijk zijn. Ik ben gek op praten, ik praat ook erg veel, maar ‘talking isn’t necessarily communicating’, zo ver ben ik inmiddels wel. Ik moet mezelf opnieuw uitvinden.
Ik ben breekbaar, kwetsbaar, onzeker. Vooral omdat ik niet weet wat ik moeten laten zien. Ik weet niet wie ik ben.
Terwijl ik dit typ denk ik aan een nummer van Stef Bos.
Is dit nu later?
Is dit nu later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
waarop staat dat je volwassen bent
Is dit nu later?
Is dit nu later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
is dit nu later?
Beter ga ik zelf eens peuteren in de krochten van mijn brein in plaats van dat ik het andere mensen laat doen. Dit is een begin. Iets met woorden en letters. Ik ga proberen mijn voordeel er mee te doen.
Tags: Heden, Schrijven, Volwassen worden, Vriendschap