Ik presenteer mezelf als ware het een signatuurgerecht van een chef uit een restaurant met twee Michelinsterren. De creatie is belangrijk, maar de ware energie zit in het continu willen perfectioneren van dit gerecht tot het stabiel is en omgeven is van geheimzinnigheid. De ingrediënten zijn bekend, maar het namaken nagenoeg onmogelijk.
Mijn energie en aanwezigheid worden licht aangebraad. Om het mals te houden dienen ze gearroseerd te worden met het vocht wat daar uit voortkomt. Dit wordt in dezelfde pan bereid als waar mijn vrolijkheid in is gefruit en daar wordt langzaam wat loyaliteit en warmte aan toegevoegd. Ondertussen wordt mijn gevoel voor humor dungesneden gegrild. De fond van het karkas van energie en aanwezigheid wordt aangelengd met empathie en vervolgens gereduceerd tot er een mooie saus ontstaat. Dit alles wordt geserveerd op een bedje van lethargie met een vinaigrette van depressie die zo subtiel is dat het de andere grondstoffen completeert zonder de overhand te nemen en het hele gerecht een wrange nasmaak krijgt.
Inmiddels slaag ik er niet meer in de stabiliteit van het gerecht te bewaken. De vinaigrette voert de boventoon en de gefruite humor is verworden tot cynisme.
Mijn therapeut vertelde mij dat cynisme de hoogste vorm is van het uiten van verdriet. Het monster wat depressie is overweldigend. Ik heb me dik twintig jaar staande gehouden, ondanks een aanranding en twee verkrachtingen en daar bovenop een gewelddadige relatie. Met de trauma’s leer ik leven, ik leer ze te accepteren als een deel van mij. Dat monster is de echte vijand. Ik kruis de degens bijgestaan door therapie en medicatie. Ik wil volwassen worden.