Onverbloemd » Onverbloemd worstelen met volwassen worden

Being in a limbo

onverbloemd — Wed, 20 Oct 2010 21:45:11 +0000

In de film Inception legt Cobb, gespeeld door Leonardo DiCaprio, uit dat sterven in de droomwereld betekent dat ze erin gevangen blijven, als een soort comateuze toestand. Deze noemen ze limbo, een wereld van ongestructureerde dromen en schijnbaar eindeloze tijd. In Dante’s Inferno maakt Limbo onderdeel uit van de hel, maar wel duidelijk is dat “Although it is in hell, no one is punished in Limbo.” Limbo kan ook uitgelegd worden als “ergens tussen hier en daar”, “noch in de hemel, noch in de hel.”

De afgelopen dagen zit mijn hoofd vol met watten. It feels like being in a limbo. Ik ben wakker en toch slaap ik. Ik sta stil en de rest van de wereld gaat in een razend tempo door. Voor iemand die heel lang niet wist waar ze al die overtollige energie kwijt moest is dat best een beetje eng. Het zou kunnen betekenen dat de ’150 mg of sheer happiness’, ik ga geen emoticons gebruiken, ervan uitgaande dat een hoop mensen toch wel tussen de regels door kunnen lezen, hun werk doen. Dat hoop ik dan maar. Verder hoop ik dat mijn lichaam en geest een manier weten te vinden om hier om te gaan, zonder dat alles wat “mij mij maakt” niet volledig afvlakt. I feel uncomfortably numb.

Comfortably numb – Pink Floyd

Een jaar tongzoenen

onverbloemd — Fri, 15 Oct 2010 23:55:51 +0000

Vandaag heb ik een jaar verkering. Ik vind het een beetje een ouderwets woord, maar ach, wat is er eigenlijk mis met ouderwets? Ik heb een jaar verkering met de meest geweldige man op aarde. Na amper twee maanden stond mijn leven op z’n kop. Ik had er eigenlijk op gerekend dat hij heel hard weg zou rennen en ik was niet de enige in mijn directe omgeving die die gedachte had. Hij bleef. Hij is mijn rots. Bij hem voel ik me veilig zoals ik me nog nooit bij iemand heb gevoeld. Voor iemand die ‘mannen’ heeft uitgeroepen tot ‘enemy of the heart, mind and soul’ is dat op z’n minst merkwaardig te noemen. Hoe stoer ik ook pretendeer te zijn, in mij huist een echt meisje. Een meisje wat graag met haar vriendje had willen stilstaan bij dit moment. Ik vier het alleen, hij zit al de hele avond bij vrienden en besloot ter afsluiting ook nog wat gaan drinken in onze stamkroeg. Het is ok, want hij is er altijd voor me. Maar toch…..

Alibido

onverbloemd — Fri, 15 Oct 2010 23:14:42 +0000

Sex is belangrijk. Voor mij, maar ik ga er gemakshalve vanuit dat dat voor iedereen geldt. Sex is voor mij een manier om te ontspannen.
Ik ben nog niet zo lang geleden begonnen met het slikken van antidepressiva. Vooralsnog is het een ‘vooral de lasten en weinig lusten’-verhaal. Ik ben elke dag misselijk. Een smeltend ijsje is de beste manier om uit te leggen hoe ik eruit zie als ik een zweetaanval krijg. Ik weet dat deze pillen ervoor kunnen gaan zorgen dat ik wat vlakker word. Dat neem ik allemaal voor lief. Ik weet waar ik het voor doe. Voor mezelf.
Echter, mijn grootste angst was dat mijn sexdrive zou afnemen. Dat is gebeurd. Nu al. Sex is no longer a priority. Natuurlijk kan ik het monster wat depressie heet de schuld geven, maar ik was al heel lang depressief en sex was een van de weinige zaken die me het gevoel gaf vrij te zijn. Een teken van leven. Dat gevoel is tanende. De behoefte is tanende. Als je het positief wilt bekijken dan zou je kunnen constateren dat de medicatie effect heeft. Maar ik haat het. En ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Los van een heleboel zaken waar ik aan moet werken en waar ik een modus operandi voor moet zien te vinden, het terugkrijgen van mijn libido staat in de top vijf. Een queeste is geboren…

Koken met een gek

onverbloemd — Wed, 13 Oct 2010 22:28:09 +0000

Ik presenteer mezelf als ware het een signatuurgerecht van een chef uit een restaurant met twee Michelinsterren. De creatie is belangrijk, maar de ware energie zit in het continu willen perfectioneren van dit gerecht tot het stabiel is en omgeven is van geheimzinnigheid. De ingrediënten zijn bekend, maar het namaken nagenoeg onmogelijk.
Mijn energie en aanwezigheid worden licht aangebraad. Om het mals te houden dienen ze gearroseerd te worden met het vocht wat daar uit voortkomt. Dit wordt in dezelfde pan bereid als waar mijn vrolijkheid in is gefruit en daar wordt langzaam wat loyaliteit en warmte aan toegevoegd. Ondertussen wordt mijn gevoel voor humor dungesneden gegrild. De fond van het karkas van energie en aanwezigheid wordt aangelengd met empathie en vervolgens gereduceerd tot er een mooie saus ontstaat. Dit alles wordt geserveerd op een bedje van lethargie met een vinaigrette van depressie die zo subtiel is dat het de andere grondstoffen completeert zonder de overhand te nemen en het hele gerecht een wrange nasmaak krijgt.
Inmiddels slaag ik er niet meer in de stabiliteit van het gerecht te bewaken. De vinaigrette voert de boventoon en de gefruite humor is verworden tot cynisme.
Mijn therapeut vertelde mij dat cynisme de hoogste vorm is van het uiten van verdriet. Het monster wat depressie is overweldigend. Ik heb me dik twintig jaar staande gehouden, ondanks een aanranding en twee verkrachtingen en daar bovenop een gewelddadige relatie. Met de trauma’s leer ik leven, ik leer ze te accepteren als een deel van mij. Dat monster is de echte vijand. Ik kruis de degens bijgestaan door therapie en medicatie. Ik wil volwassen worden.

Talking isn’t necessarily communicating

onverbloemd — Mon, 04 Oct 2010 22:23:56 +0000

Vanavond heb ik geborreld met vriendin R. Borrelen, bijkletsen, contact hebben, praten is momenteel veel ingewikkelder dan een jaar geleden.
Ik heb dik twintig jaar hard gewerkt om iedereen om mij heen het idee te geven dat ik heel erg open en expressief ben. Twintig jaar heb ik gestoken in mensen doen geloven dat ik heel erg mezelf ben. Iemand die weet wat ze wil, maar vooral iemand die weet wie ze is. Dat was de enige manier om mezelf staande te houden. Een vleesgeworden gyroscoop. Een gyroscoop is een tol. Eenmaal in beweging blijft het draaien. Met genoeg snelheid kan een gyroscoop zich verzetten tegen de stand van de draaias. Zo heb ik jaren geleefd. Ik draaide zo hard dat ik ongevoelig leek te zijn geworden voor de waarheid. Een web van leugens gaf me vleugels en die vleugels stonden me zo goed dat ik ze langzaam ben gaan geloven. Ik wilde ze geloven. Beter, ik moest ze geloven. Pseudologica phantastica full speed ahead. Het was de enige manier om te overleven. Mijn leven overleven.
De tol is gestopt te draaien. Ik wist al heel erg lang dat dat zou gebeuren, maar ik wilde er niet aan. En toen raakte ik alles kwijt. Alles, waaronder mijn zorgvuldig opgebouwde imago. Het is net zo ontnuchterend als een te klein truitje passen in een pashok met tl-licht. Het is lelijk. En iedereen kan nu zien hoe lelijk het is. Hoe lelijk ik ben. Hoe zwak ik ben. Iedereen weet het. Iedereen weet dat ik een wandelende open wond ben. Inmiddels is mijn omgeving op de hoogte. Ik word niet beoordeeld, niet veroordeeld. Er wordt maar één ding van mij verwacht en dat is dat ik eerlijk ben. Er wordt gevraagd hoe het met me gaat, waar ik aan denk. Er wordt gepeuterd in de diepste krochten van mijn brein. Dit maakt dat elk gesprek voelt als een marathon met een rugzak van dertig kilo. Koetjes en kalfjes lijken niet meer te bestaan. Wat verlang ik naar koetjes en kalfjes. Naar het aanhoren van andermans problemen.
Mijn aloude strategie van ‘talking equals communicating’ werkt niet meer. Er wordt meer van mij verwacht. Ik moet eerlijk zijn. Ik ben gek op praten, ik praat ook erg veel, maar ‘talking isn’t necessarily communicating’, zo ver ben ik inmiddels wel. Ik moet mezelf opnieuw uitvinden.
Ik ben breekbaar, kwetsbaar, onzeker. Vooral omdat ik niet weet wat ik moeten laten zien. Ik weet niet wie ik ben.
Terwijl ik dit typ denk ik aan een nummer van Stef Bos.

Is dit nu later?
Is dit nu later als je groot bent
Een diploma vol met leugens
waarop staat dat je volwassen bent
Is dit nu later?
Is dit nu later als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
is dit nu later?

Beter ga ik zelf eens peuteren in de krochten van mijn brein in plaats van dat ik het andere mensen laat doen. Dit is een begin. Iets met woorden en letters. Ik ga proberen mijn voordeel er mee te doen.

Is dit nu later – Stef Bos

Een begin

onverbloemd — Fri, 24 Sep 2010 17:21:54 +0000

Lang geleden kreeg ik van een goede vriend een boek cadeau. Op de eerste witte pagina stond zijn boodschap. “Dit is een boek, met zinnen, woorden, letters. Doe er je voordeel mee.” Dit is mijn blog. Een begin van iets. Van wat precies is mij nog steeds een raadsel. Het is hoe dan ook een begin met letters, woorden en zinnen. Let’s just take it from there.