Sex is belangrijk. Voor mij, maar ik ga er gemakshalve vanuit dat dat voor iedereen geldt. Sex is voor mij een manier om te ontspannen.
Ik ben nog niet zo lang geleden begonnen met het slikken van antidepressiva. Vooralsnog is het een ‘vooral de lasten en weinig lusten’-verhaal. Ik ben elke dag misselijk. Een smeltend ijsje is de beste manier om uit te leggen hoe ik eruit zie als ik een zweetaanval krijg. Ik weet dat deze pillen ervoor kunnen gaan zorgen dat ik wat vlakker word. Dat neem ik allemaal voor lief. Ik weet waar ik het voor doe. Voor mezelf.
Echter, mijn grootste angst was dat mijn sexdrive zou afnemen. Dat is gebeurd. Nu al. Sex is no longer a priority. Natuurlijk kan ik het monster wat depressie heet de schuld geven, maar ik was al heel lang depressief en sex was een van de weinige zaken die me het gevoel gaf vrij te zijn. Een teken van leven. Dat gevoel is tanende. De behoefte is tanende. Als je het positief wilt bekijken dan zou je kunnen constateren dat de medicatie effect heeft. Maar ik haat het. En ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Los van een heleboel zaken waar ik aan moet werken en waar ik een modus operandi voor moet zien te vinden, het terugkrijgen van mijn libido staat in de top vijf. Een queeste is geboren…